Rys historyczny
Kapucynki to żeńska gałąź kapucynów obejmująca mniszki, należące do wielkiej rodziny świętych Franciszka i Klary z Asyżu.
Zakon Mniszek Kapucynek św. Klary założyła katalońska dama Maria Lorenza Longo w Neapolu.
10 grudnia 1538 roku papież Paweł III uznał wspólnotę Marii Longo za II Zakon św. Franciszka (I Zakon św. Klary)
i polecił go (na prośbę założycielki) opiece duchowej kapucynów sprowadzonych w 1529 roku do Neapolu, od których to powstała nazwa kapucynki.
Kapucynki przyjęły jako sposób swego życia Regułę św. Klary zatwierdzoną przez papieża Innocentego IV w 1253 roku, konstytucje zreformowanych klarysek, do których dodano pewne elementy z konstytucji kapucynów. Obecnie siostry kapucynki zachowują konstytucje zatwierdzone 19 lipca 1986 roku przez Stolicę Apostolską, które określają ich nazwę jako klaryski kapucynki. W 1999 roku na świecie było 156 klasztorów kapucynek i 2420 sióstr.
Siostry Kapucynki w Polsce
W Polsce Zakon Kapucynek wywodzi się z klauzurowej gałęzi Zgromadzenia Sióstr Felicjanek.
Po ujawnieniu się w tym Zgromadzeniu dążenia do życia kontemplacyjnego, w 1860 roku w domu głównym w Warszawie dokonano drogą głosowania podziału wspólnoty na dwie różne grupy: klauzurową z 12 siostrami i czynną. Dla grupy klauzurowej Ojciec Honorat Koźmiński, kapucyn dostosował konstytucje kapucynek włoskich.
Jednak współistnienie w jednym klasztorze dwu odmiennych form życia zakonnego okazało się niemożliwe. Rozdział definitywny przyśpieszyła kasata felicjanek (17 grudnia 1864), w wyniku której 16 sióstr klauzurowych przeniosło się do klasztoru bernardynek w Łowiczu, bez prawa przyjmowania kandydatek. Ojciec Honorat czuwał nad wywiezionymi siostrami, dawał im pisemne wskazówki, wbrew zakazowi władz rządowych odwiedzał je.
Starania o nowy klasztor dla sióstr klauzurowych podjęła u władz carskich felicjanka s. M. Bronisława Łempicka.
W wyniku jej starań kapucynki otrzymały klasztor w Przasnyszu. Tu przeniosły się 26 lipca 1871 roku. Zostały przywitane przez przedstawiciela Kurii Płockiej ks. Antoniego Brudzyńskiego. Utrzymywały nadal kontakt z Ojcem Honoratem, który był "drogowskazem" w ich życiu zakonnym.
23 marca 1873 roku kapucynki otrzymały od Stolicy Apostolskiej Dekret Pochwalny. Siostry próbowały zgłaszające się kandydatki przyjmować "nielegalnie" (przy czym miały na to pozwolenie od Papieża Piusa IX), co jednak wykrywała policja carska czyniąc w klasztorze rewizje i usuwając nowoprzybyłe. Kapucynki w Przasnyszu w liczbie 7 sióstr doczekały się dekretu tolerancyjnego w 1905 roku i otworzyły nowicjat, do którego w 1906 roku wstąpiły 4 kandydatki. Wkrótce jednak rząd zabronił przyjmować nowe osoby i dopiero w 1916 roku erygowano w klasztorze nowicjat ponownie.
3 kwietnia 1924 roku, dzięki wstawiennictwu arcybiskupa A. Juliana Nowowiejskiego (biskupa płockiego) przasnyskie kapucynki otrzymały od Stolicy Apostolskiej dekret pozwalający na składanie ślubów wieczystych wg Reguły św. Klary i zachowywanie klauzury papieskiej.
Dekret z 19 grudnia 1927 roku włączył wspólnotę polskich kapucynek w Przasnyszu do Zakonu Kapucynek św. Klary.
W 1941 roku cała wspólnota została aresztowana i uwięziona w obozie koncentracyjnym w Działdowie. Po zwolnieniu z obozu i tułaczce wojennej, w lutym 1945 roku siostry wróciły grupami do klasztoru w Przasnyszu. Klasztor ten dał początek pięciu nowym fundacjom.
Obecnie w polskich klasztorach klarysek kapucynek przebywa ponad 80 sióstr.
Święte tego Zakonu miedzy innymi:
• św. Weronika Giuliani,
• bł. Maria Magdalena Martinengo,
• bł. Maria Angela Astorch,
• bł. Florida Cevoli,
• bł. Maria Teresa Kowalska
(Polka z Przasnyskiego klasztoru).
